هیچ زمانی بهترین زمان ممکن برای شروع کردن نیست.

آینده سطل آشغال نیست که همه کارها را در آن تلنبار کنیم.

نوشتن عادتی عادت‌زداست.

هر کس که یک قدم از من جلوتر است می‌تواند آموزگارم باشد.

با هر واژه سؤالی بساز.

اگر بنا بود کلمه باشم «مهربانی» را برمی‌گزیدم.

به خاطر ناتوانی در یک کار علاقه‌ی خودت به آن کار را زیر سؤال نبر.

گام نخست ایده‌یابی:
بیکارنشستن را بیاموزیم.

برای هنرت بیشتر وقت می‌گذاری یا موبایلت؟

یادگیری نوعی انتقام است.

اگر ننویسیم تجربه‌هایمان را تباه می‌کنیم.

نوشتنْ شهامت شروع کردن هر کاری را به تو می‌دهد، به‌شرط‌آنکه شهامت شروع نوشتن را داشته باشی.

هر چه بیشتر می‌نویسم بیشتر به این نکته پی می‌برم: نوشتن فرصتی برای بهتر شدن است.

نوشتن ملات زندگی من است. با آن تکه‌های پراکنده‌ی زندگی‌ام را به هم می‌چسبانم تا به انسجام بیشتری برسم.

فقط وقتی می‌نویسی، می‌فهمی چقدر محتاج نوشتن بوده‌ای.

بگذار نوشتن، مشوق اصلی تو باشد.

اول درباره‌ی کتاب‌ها بنویس، بعد کتاب بنویس.

نوشتن یعنی کوهنوردی در اتاق.

بی نوشتن بی شخصیتم.

با نوشتن است که می‌توانم چکش‌ و سنباده دستم بگیرم و شخصیتم را بسازم و صیقل بدهم.

در مسیر نویسندگی هر چه پیش می‌روی تازه می‌بینی اول راهی.

سلیقه‌ی انتخاب کلمات مناسب.

بزرگترین شکست ما در زندگی شکست در اولویت‌بندی است.

*
پایبندی من به اولویت‌هایم ناشی از گفت‌وگویی درونی میان دو من است که یکی دیگری را به دورنگری و ترجیح دستاوردهای بلند مدت به لذت‌های کوتاه مدت تشویق می‌کند.‌‌

گول دیگران را نخوردن ساده است؛ سخت‌ترین کار دنیا این است که گول خودت را نخوری.

گاهی اوقات فقط حوصله‌ی خواندن فرهنگ لغات را دارم.

بارزترین نشانه‌ی وقت‌تلف‌کنندگان: آن‌ها برای شروع کارها در انتظار رُند شدن ساعتند.

باید عرق بریزی تا بفهمی باید برای چه چیزی عرق بریزی.

نالیدن از کمبود وقت منجر به کمبود وقت می‌شود.

وقتی از برخی کارهایم آزرده می‌شوی، خوشحال می‌شوم، زیرا میاموزم که دیگر با آن کارها سبب رنجش تو نشوم.

گاهی به اتفاقی تلخ نیازمندیم تا شیرین‌ترین تصمیم زندگی‌مان را بگیریم.

جمله‌ی کلیشه‌ای کتابخوان‌های آماتور: تا کتاب‌هایی که دارم نخوانم، کتاب جدید نمی‌خرم.