حداقل هفته‌ای یک بار برای پرسه در کتابفروشی‌ها وقت بگذار و به قفسه‌های ناآشنا سر بزن.

همیشه یک لغت‌نامه روی میز کارت داشته باش و سعی کن به‌تدریج از تمام کلمات لغت‌نامه در یادداشت‌های روزانه‌ات استفاده کنی.

اگر حرف تازه‌ای برای گفتن نداری، شغلی تازه را بیازما. شغل‌ها منبع ایده‌اند.

برخی از اهداف ما می‌تواند تلاش برای شنیدن برخی از جملات از زبان دیگران باشد، مانند این جمله: «تو شنونده‌ی خوبی هستی.»

«دیگر وقتی برای تلف کردن نمانده.»
هر جای زندگی این حرف را به خودمان بزنیم، برنده‌ایم.

هیچ چیزی به اندازه‌ی ایده‌ای که سریع اجرا می‎‌شود انگیزه‌بخش نیست.

وقتی در زندان بی‌ثمری گیر کردی، از عادت‌هایت فاصله بگیر و سراغ کارهایی برو که هرگز انجام نداده‌ای.

اگر در پایان روز توانستی گفت‌وگوهایت با دیگران را بی‌کم‌وکاست روی کاغذ بیاوری، یعنی شنونده‌ی خوبی هستی.

بکوشیم درباره‌ی چیزهایی که نمی‌دانیم بنویسیم؛ این کار ما را وادار به جستجو و یادگیری می‌کند.

تنهایی تشخص می‌آورد؛ اگر تنها بودن را بلد باشی.

یک وبلاگ خوب هم نوعی کتاب است، کتابی با امکانات بیشتر.

به خیلی از کلمه‌های قول داده‌ام تا در نوشته‌هایم از آن‌ها استفاده کنم.

حس بد محرک خوبی برای نوشتن است.

ایده‌هایی که اجرا نمی‌کنیم در سرمان کپک می‌زنند.

نویسندگی یعنی وادارکردن خود به نوشتن.

دیگران آنچه می‌گویی نمی‌شنوند، آنچه می‌خواهند برداشت می‌کنند.

گاهی تغییر فقط با دست‌کشیدن از بهترین دست‌یافت‌هایمان ممکن است.

یادداشت‌های روزانه پیدایشگاه ایده‌های تازه است.

هر روز به خودمان یادآوری کنیم که نوشتن فرصت‌آفرین است.

با کلمات نویسندگان محبوبت بنویس.

نوشتنْ هنر حال‌کردن با ضدحال است.

خبرگی در خیرگی‌ست.

نوشتنْ نمودِ ستیز و آویز درونی است.

از حواسپرتی که بکاهی سروکله‌ی تفکر عمیق پیدا می‌شود.

گفت: می‌نویسم تا زشتیِ زیبایی و زیباییِ زشتی را ببینم.

طبع آسان‌پسند رفتن به ژرفا و رسیدن به بلندای مهارت را دشوار می‌کند.

در باتلاقِ تشویق و تحسین دست‌وپا نزن. نگذار موفقیت در یک کار تو را به تکرار همان کار وادارد.

پیش از انجام هر کاری حداقل سه جمله‌ بنویس.

وقتی خسته و کلافه‌ای سراغ گریزگاه‌های همیشگی‌‌ات نرو.

مقایسه تمام زیبایی‌ها را تباه می‌کند.