ما در پیاده‌روی شکوفا می‌شویم. ممکن است فردی که خود را بی‌استعداد می‌داند، هنگام پیاده‌روی به چشمه‌هایی از ذوق و خلاقیت خود برسد.

منشأ مهلت‌ترین نگرانی‌های ما تعلل در انجام کارهایی‌ست که عمیقن به اهمیت انجام آن‌ها پی برده‌ایم.

برای تحقق اهداف، بیش از تکنیک و ترفند، به باورِ رسیدن نیازمندیم.

از نشانه‌‌‌‌های تباهی یک روز: نشیدن موسیقی کلاسیک.

تنهایی چراغ جادو است.

-ترجیحم اینه چیزی که آباده آباد نگه دارم تا چیزی که خرابه درست کنم.

جدیت تو فقط زمانی به دیگران اثبات می‌شود که در کارت تداوم داشته باشی.

تازه‌کار کسی است که کارهای تازه می‌کند، حرف‌‌های تازه می‌زند و مرزهای قلمروی حرفه‌اش را گسترش می‌دهد. او شهامت تغییر دارد و در بند قواعد نمی‌ماند. تازه‌کار با کهنه‌ها آشناست و از دل کهنه‌ها حرف‌های تازه بیرون می‌کشد.

من که دوست دارم همیشه در هر کاری تازه‌کار باشم و تازه‌کار بمانم.

عامل اصلی تمایز تو، روحی است که در کارهایت می‌دمی.

برای موفقیت‌های کوچکمان جشن بگیریم. اینطوری بر شانس تکرار آن‌ها می‌افزاییم.

پاسکال گفت «گرفتاری بشر از آن روست که نمی‌تواند‌ تنها در یک اتاق بند شود.»

حالیا موبایل وسوسه‌ی بیرون‌زدن از اتاق را رفع می‌کند اما خود به اتاقی تبدیل می‌شود که کمتر کسی یارای بیرون‌زدن از آن را دارد.

بازنده‌خوابیدن اشکال ندارد، مهم این است که به شوق برنده‌شدن بیدار شوی.

تنها چیزهایی که نباید تحمل کنی چیزهایی هستند که میل بیشتری به تحمل آن‌ها داری.

هر وقت متوجه شدی هیچ روش معینی برای خوب زندگی کردن وجود ندارد، می‌توانی روش شخصی خودت را برای خوب زندگی کردن بسازی.

تنها حسرت من در پایان عمر شاید همین باشد: چرا بیشتر پیاده‌روی نکردم؟

احساس می‌کنی درمانده و پریشانی، هیچ دستاورد بزرگی نداری و هر روز بیشتر در رخوت و افسردگی فرو می‌روی. می‌دانی چرا؟ چون فقط کارهایی را انجام می‌‌دهی که فکر می‌کنی از پس آن‌ها بر میایی.

هر چقدر هم که تلخی زندگی پررنگ جلوه کند،  باز هم در لحظاتی حس می‌کنی زندگی بی‌اندازه زیباست.

تعریف آدم قوی: او حتا با حال بد هم می‌تواند کارهای خوب بکند.

اغلب کارهای واقعن اثربخشی که در زندگی انجام داده‌ام آن‌هایی بوده‌اند که در ابتدا خودم را از انجامشان ناتوان دیده‌ام.

دردش این است که می‌داند دردش چیست.

چه بر سر انسان می‌آید وقتی از انسان بودن خود بیزار باشد؟

آنکه می‌نویسد کاشف شیوه‌های بهتر زیستن است.

-جوانی می‌سوزانیم آقا، جوانی.

به جایی می‌رسی که راهی جز پرسیدن و پرسیدن و پرسیدن و پرسیدن نمی‌ماند.

هر چیزی که حوصله‌ی ما را سر می‌برد، موضوعی جدی برای بررسی است.

نویسنده‌ای چون می‌خواهی آدم‌ها را از برخوردت با کلمات غافلگیر کنی.

فکر می‌کنم این را چند سال پیش وقتی از سروصدای کارگاه ساختمانی بغل دفترم کلافه شده بودم، نوشتم:

صداهای مزاحم را تاب می‌آورم، خیال می‌کنم این‌ها هم صدای نوعی پرنده است.

وقتی برای شروع نوشتن منتظر ایده می‌‌مانی، ذوق ذهنت را کور می‌کنی و شاید هیچی ننویسی؛ اما وقتی بدون طرح و ایده‌ی قبلی، بی‌درنگ نوشتن میاغازی، پاداش اعتماد به ذهنت را پس از بیست سی دقیقه، با بهترین ایده‌‌ها می‌گیری.

تنهایی ناب و سازنده زمانی حاصل می‌شود که دست از اثبات خودت به دیگران بکشی.

باید با ویراستاری کار کرد که دست‌کم اندکی زبان‌شناسی می‌داند.