نمی‌نویسی چون خلاقی،‌ می‌نویسی تا خلاق شوی.

گفتی «بگذریم.»

مگر جز گذشتن کاری هم می‌توان کرد؟

یک گام برای شروع نویسندگی غیرداستانی این است که به مروج یکی از کارهای موردعلاقه‌تان تبدیل شوید. (+)

اگر همیشه از چیزهای مبهم بگریزی نازل‌ترین شکل وضوح نصیبت می‌شود.

از خودت یک سؤال بساز. سؤالی که تن به هر جوابی نمی‌دهد.

وقتی شیوه‌ی مخصوصِ نوشتنت را پیدا می‌کنی که بفهمی برای فراموش‌کردن می‌نویسی یا به خاطر سپردن.

خواستم پنجره‌یی باشم که فقط باز بودن بلد است.

نشان دادن هیچ چیزی به اندازه‌ی اینکه به آدم‌ها نشان بدهی وقتت واقعن برایت مهم است مهم نیست.

بارها با نوشتن از ابهانه‌ترین تصمیم‌ها منصرف شده‌ام. حالا حق ندارم از ننوشتن بترسم؟

شاید فقط با نوشتن است که می‌توانیم بفهمیم راست و دروغ حرف‌هایی که به خودمان می‌زنیم تشخیص بدهیم.

تا به حال غصه‌ی کلمه‌یی را خورده‌ای؟

تنها کسی شایسته‌‌ی راه‌یافتن به خلوت ماست که بیش از همه به تنهایی ما احترام می‌گذارد.

افسوس که بیشتر میانبرها راه را طولانی‌تر می‌کنند.

گاهی واژه‌یی بسازید (کلمه‌یی که اصلن مهم نیست طبق اصول علمی واژه‌سازی ساخته شده باشد.) و سپس معنایی به آن بدهید.

کاش بدانی که با سکوتم می‌خواهم از زیبایی‌ حرف‌هایت نکاهم.

زدن برچسب «سمّی» روی آدم‌ها غیرانسانی است. آدم‌ها گاز یا قارچ نیستند که سمّی یا غیرسمّی باشند.
آدم سمّی وجود ندارد اما روابط سمّی چرا.

با نوشتن فهمیدم که آدم قدرت آن را دارد که تحت هر شرایطی در لحظهْ حال خویش را دگرگون کند.

هنر یعنی حفظ شوق.

از لذت‌ها: این‌که تغییرت را تحسین کنند.

هر نظمی برای دوام‌‌آوردن باید گهگاهی خدشه‌دار بشود.

آنچه می‌فرسایدمان خرده‌کارهاست.

چیزهایی که در قلبم پنهان می‌کنم ناخواسته در نوشته‌هایم آشکار می‌شوند.

دلیل آرامشم: روی چیزی که ارزش حساسیت ندارد حساس نیستم.

کاش انگشت کوچکه‌ی خودت بودی.

گاه حس می‌کنم در من چیزی تمام شده که هرگز از وجودش آگاه نبوده‌ام.

شاید نوشتن یعنی کوششی‌ برای تبدیل پرسشی آزاردهنده به پرسشی قابل تحمل.

از هدف‌ها: یک پنجره.

برای نوشتن به تردیدهای تازه نیازمندیم.

گاهی فقط یک فهرست تا نظم‌‌بخشیدن به بخشی از زندگی‌ات فاصله داری.

🔗 فهرست فهرست‌ها

تعهد به انجام مستمرِ کاری کم‌حاصل شاید به‌تدریج انگیزه‌ی استمرار در انجام کارهای پرحاصل را هم فراهم سازد.