و پیمان خودم با خودم آن بود که اندر چند و چون هر درگیری، یعنی هر بازی که میبینم، صرفا برای خودم قلمی بخراشانم بر سینهی کاغذ، و قلمخراشه را عجالتا بسپارم به تهیگاه چمدان یا تاقچه.
بهمن فرسی، مقدمهی ترجمهی نمایشنامهی «سرزمین انقلاب»، سینما و ادبیات، ش۴۶، ص۲۱۰