در این دنیا که گویا وحشت‌سرا است یعنی در آن هرچه در حال تحول و نیست شدن می‌باشد، مجال هستی به قدر لحظه‌ای است بین گذشته و آینده و آن را بیدل «فرصت» می‌نامد.
اسدالله حبیب، سایه‌ی صدا، ص۵۲
منو
در این دنیا که گویا وحشت‌سرا است یعنی در آن هرچه در حال تحول و نیست شدن می‌باشد، مجال هستی به قدر لحظه‌ای است بین گذشته و آینده و آن را بیدل «فرصت» می‌نامد.
اسدالله حبیب، سایه‌ی صدا، ص۵۲