برهنه‌سُم

با اسبم
برهنه‌سُم
بر آستان کوچه‌ی آهنگران پیر
شب را کنار کوره‌ی خاموش و سردشان
قطره
قطره
گریستم
آن‌شب گذار آخرم از سنگلاخ بود
اما
یک نعل‌ساز
خواب به این آرزو نکشت.

قهار عاصی، خداحافظ گل سوری، ص۳۸

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *