بگو زادگاه شعر در چه گوشهی نگاه توست و وقتی که زلف میافشانی، تقدیر به کدام جانب، هدایت میشود و هنگامی که بر فراز گردونهی چشمانت کمانخانهی ابرو میچرخد، دروازهی کدامین قلعهی باستانی بر تاریخ گشاده میشود و چاه زنخدانت آرامگاه چندین جهانپهلوان رویین است؟
-احمد عزیزی، گزیده ادبیات معاصر: نثر ادبی، ص۹۱