از سویی این اعتماد و اطمینان را داریم که شعر ما، این صدای گمشده در جهان پر دمدمهی امروز، صدای ناشنیده است؛ و کافی است که اوراق تمدنهای باستان را تورق کنیم تا دریابیم که ایران هم اگر از ابتدا به آیین استعمارِ مستمر گردن نهاده بود، جهان به شعر و نوایش گوش سپرده بود.
شاپور جورکش، بوطیقای شعر نو، ص۷